Διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες για περίπατο

Τους τελευταίους δύο μήνες η Nessie γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική, διεκδικώντας την παραμονή της εκτός σπιτιού, γεγονός που εντείνει τις τύψεις μου για τον εγκλεισμό της στο διαμέρισμα. Οι τύψεις μου σε συνδυασμό με την επιμονή της έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση της υπακοής της στη διάρκεια της βόλτας, δεδομένου ότι είμαι πολύ πιο υποχωρητική στο να της επιτρέψω να μυρίσει κάτι για το οποίο επιμένει, να κινηθούμε προς την κατεύθυνση που αυτή επιλέγει και άλλες λανθασμένες σύμφωνα με τις σχετικές συστάσεις περί εκπαίδευσης σκύλων πρακτικές. Οι βόλτες, τρεις συνήθως, διαρκούν περίπου 20’-30’, χρόνος ικανοποιητικός για τη μερική εκτόνωση της ενέργειάς της.

Τις τελευταίες μέρες ασχολούμαι με άρθρα που αναφέρονται στη σωστή συμπεριφορά εκπαιδευτή και σκύλου στη διάρκεια της βόλτας. Αυτό που είχα διαβάσει εξαρχής αλλά τελικά ποτέ δεν εφάρμοσα κατά την προσπάθεια εκπαίδευσης της Nessie ήταν το να περπατά πάντα πίσω από εμένα. Θεωρώντας πιο «υγιές» για τη συμπεριφορά του σκύλου το να μπορεί να περπατά και να κινείται αυτόνομα, αλλά να επανέρχεται με το κάλεσμά, έχει ως αποτέλεσμα στην αρχή ενός μεγάλου περιπάτου, εκτός αστικού ιστού, όπου δε θα διατρέχει τον κίνδυνο των οχημάτων, να συμπεριφέρεται ως «βουλιμική». Με τον όρο «βουλιμική» προσπαθώ να εκφράσω την ένταση που έχει προσπαθώντας να αποσπάσει κατά το δυνατό περισσότερες μυρωδιές και εμπειρίες, αφού δε γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει ο περίπατος. Εφόσον ο περίπατος διαρκεί παραπάνω από την καθημερινή βόλτα, η Nessie ηρεμεί και συμπεριφέρεται σχεδόν υποδειγματικά.

Πώς μπορώ άραγε να επιτύχω την ηρεμία της στην αρχή κάθε περιπάτου;

Πότε θα γίνει μάνα;

Μια από τις σκέψεις που με απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό είναι το αν και πότε θα γίνει η Nessie μάνα. Όσο πλησιάζει η ημέρα της επόμενης περιόδου, τόσο πιο έντονα με απασχολούν όσα σχετίζονται με το ζευγάρωμα, τη γέννα… Έχει ανάγκη να γίνει μάνα; Είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική της εξέλιξη; Όσα και αν διαβάζω στον πάνσοφο χώρο του διαδικτύου δεν έχω εντοπίσει κανένα άρθρο ή αναφορά που να αξιολογεί την γέννα με βάση τον σκύλο και τις ανάγκες του. Τα περισσότερα εστιάζουν στη δυνατότητα του «εκτροφέα» να διαθέσει τα κουτάβια, αν το ζευγάρωμα θα φέρει στον κόσμο κουτάβια με τα τυπικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης φυλής, πώς ο «εκτροφέας» θα αξιολογήσει τους πιθανούς αναδόχους του κουταβιού, κ.α.

Μέχρι σήμερα ήξερα ότι προτού στειρωθεί ένα σκυλί θα πρέπει να έχει γεννήσει μια φορά, ώστε να έχει ολοκληρωθεί το αναπαραγωγικό της σύστημα κάτι που θα της εξασφαλίσει μια πιο ομαλή πορεία προς το γήρας. Λογικό θα σκεφτεί κανείς. Μετά την απόκτηση της Nessie η συναναστροφή με κτηνιάτρους και διάφορους ιδιοκτήτες σκύλων τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα. Άκουσα την άποψη ότι εφόσον ο σκύλος δεν πρόκειται να αξιοποιηθεί για την εκτροφή της φυλής, δεν πρέπει να γεννήσει, για να μην έχει αναμνήσεις, κάτι που πιθανά να κάνει πιο έντονη την εμφάνιση διαταραγμένων συμπεριφορών, όπως ανεμογκάστρι, δημιουργία φωλιάς, κ.α., οπότε με την εμφάνιση της πρώτης περιόδου να χειρουργηθεί. Μια μικρή παραλλαγή της προηγούμενης άποψης, υποστηρίζει ότι η στείρωση θα πρέπει να γίνει τον όγδοο μήνα της ζωής του σκύλου, άσχετα με το πότε θα εμφανιστεί η πρώτη περίοδος. Η σχετικά άμεση αφαίρεση της μήτρας, των ωοθηκών και του αναπαραγωγικού συστήματος είναι απαραίτητη γιατί προφυλάσσει τον σκύλο από την πιθανότητα μολύνσεων της μήτρας, ειδικά αν πρόκειται για μικρόσωμο σκύλο, όπως η Nessie.

Ρωτώντας, ακούγοντας και συζητώντας, μπερδευόμουν ολοένα και περισσότερο με αποτέλεσμα να αδρανήσω και τελικά να μην κάνω τίποτα. Σύντομα θα έρθει στη Nessie η τρίτη της περίοδος, πράγμα αρκετά κουραστικό για τον ιδιοκτήτη ενός σκύλου που ζει σε διαμέρισμα. Ευτυχώς είμαι από τους τυχερούς που έχουν τη δυνατότητα εξασφάλισης στη Nessie ενός μεγάλου πράσινου κήπου, όπου θα μπορέσει να περάσει αυτόν τον κύκλο χωρίς να λερώσει το σύμπαν και κυρίως απλοποιώντας τη ζωή της, αφού η εφαρμογή των pampers δεν είναι και η καλύτερη δυνατή. Για να μην αναφέρω ότι η Nessie κατάφερε την τελευταία φορά να τα βγάζει και μόνη της!!!

Ποιος είναι, λοιπόν, ο καλύτερος για τον σκύλο, που ζει σε διαμέρισμα, τρόπος διαχείρισης του θέματος της αναπαραγωγής;